Centre Pompidou-Metz, czyli chiński kapelusz

Shigeru Ban otrzymał dziś Nagrodę Pritzkera. Jest to nazwisko, które niewiele Państwu mówi? Ban kojarzy się Państwu tylko z efemerycznymi realizacjami, jakie tworzono według jego planów na terenach dotkniętych klęskami żywiołowymi? Może pierwsze skojarzenie, które przychodzi na myśl to stawiane przez niego na południowej półkuli kościoły z tekturowych rur? Paradoksalnie, żeby obcować z architekturą Japończyka nie trzeba wcale jechać na drugi koniec świata. W Metz, na granicy francusko-niemieckiej od kilku lat działa bowiem zaprojektowany przez mistrza gmach regionalnej filii Centre Pompidou.

Le centre Pompidou Metz 

Centre Pompidou-Metz nie jest typowym muzeum sztuki nowoczesnej. Ze względu na spokrewnienie z paryskim molochem – Centre Pompidou – lotaryński oddział ma dostęp do jednej z najwięlszych i najbardziej prestiżowych kolekcji sztuki XX i XXI wieku. Mało tego, nie chodzi tu o brzydszą, młodszą siostrę stołecznej księżniczki: oddział w Metz od początku planowano z rozmachem. Sama przestrzeń wystawowa z jaką mamy tam do czynienia ( 5 000 m²) sytuuje ośrodek z Metz jako największy nie-paryski ośrodek sztuki we Francji.

Międzynarodowy konkurs na projekt jednoznacznie rozstrzygnięto na korzyść Shigeru Bana. Kamień węgielny pod inwestycje wmurowano jesienią 2006 roku, a niespełna cztery lata później oddanie budynku do użytku stało się jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w ojczyźnie Moliera.

Lespace_de_restauration_du_Centre_Pompidou_Metz_(4957375816)

Media nakręcała nie tylko skala (przede wszystkim finansowa) przedsięwzięcia, ale również specyficzna bryła. Muzeum składa się z sześciokątnej osi obudowanej trzema galeriami. Każda z nich mogłaby stanowić osobny budynek. Długie na 80 metrów, szerokie na 15 i wysokie na 7 zapewniają wrażenie nieograniczonej, otwartej na pejzaż przestrzeni. W Metz nie mamy jednak do czynienia ze sztampowymi rozwiązaniami muzealnych sal. Architekci zdecydowali się na różnorodność. Na przemian umiejscowione zostały duże sale i pomieszczenia bardziej kameralne. Oprócz tego zdecydowano się skopiować rozwiązania z Paryskiego Centre Pompidou i ściany galerii mogą być przesuwane.

lossy-page1-798px-PompidouMetz-night.tif

To, co wydaje się dominować nad projektem to drewniana struktura dachu. Jasne drewno okrywa, niby skorupa, kubiczną strukturę budynku. Sam architekt przyznaje że pomysł miał bardzo prozaiczną genezę. Ban znalazł w jednym z paryskich butików chiński kapelusz z plecionki. W projekcie Muzeum dla Metzu po prostu skopiowano jego strukturę, wpisując ją jednak w nieregularną płynność. Na drewniany stelaż nałożono potem pokrywę z włókna szklanego. Nie służy ona jednak maskowaniu inżynieryjnej konstrukcji, a jedynie ochronie. Dach w ostatecznych wersjach projektu traktowany był jako fundamentalny atut. Muzeum nie tylko zostało zaprogramowane jako punkt widokowy na oddalone o kilkaset metrów historyczne centrum miasta, ale również jako nowa dominanta kształtująca okoliczny pejzaż.

fotografie: Wikimedia Commons, Centre Pompidou-Metz © Shigeru Ban Architects

Tagi:
Skomentuj:
Loading Facebook Comments ...

Komentarze

0 komentarzy