Luis Ramiro Barragán Morfín

Urodził się 9 marca 1902 w Guadalajarze, centralnym regionie Jalisco w zachodnio-pacyficznej części Meksyku. Z wykształcenia był inżynierem, co znacznie pomogło mu przy późniejszej pracy architekta. Po obronie dyplomu w Escuela Libre de Ingenieros w 1923 roku udał się do Hiszpanii i Francji. Na krótko zamieszkał w Paryżu, gdzie studiował m.in. pisma Ferdinanda Baca, niemiecko-francuskiego pisarza, projektanta, rysownika i artysty, którego myśli i spostrzeżenia Barragán cytował przez całe życie.

W 1931 r. odbył kolejną podróż do Francji, w międzyczasie odwiedzając Nowy Jork. W tym okresie poznał meksykańskiego malarza José Clemente Orozco, redaktora magazynu architektonicznego i Fredericka Kieslera. We Francji uczęszczał na prelekcje samego Le Corbusiera i odwiedził ogrody zrealizowane przez Ferdinanda Baca. W latach 1927-1936 praktykował architekturę w Guadalajarze, gdzie związał się z ruchem znanym jako Escuela Tapatía lub Guadalajara School. Z tego okresu pochodzą jego pierwsze prace – kilkanaście sąsiadujących ze sobą prywatnych domów w okolicy Colonia Americana, która usytuowana jest obecnie nieopodal serca Guadalajary. Jeden z pierwszych budynków Barragána – Casa Cristo, został odrestaurowany i stał się siedzibą Państwowej Gildii Architektów. W 1939 r. przeniósł się do Mexico City, gdzie żył i tworzył aż do śmierci 22 listopada 1988 r.

W 1945 roku rozpoczął planowanie osiedla mieszkaniowego Jardines del Pedregal w Meksyku. W 1947 r. Zbudował swój własny dom i studio w Tacubaya. W 1955 r. przebudował Sacramentarias Convento de las Capuchinas w Tlalpan w Meksyku i plan dla Jardines del Bosque w Guadalajarze. W 1957 r. Zaplanował Torres de Satélite (rzeźbę miejską stworzoną we współpracy z artystom Mathiasem Goeritzem) i ekskluzywną dzielnicę mieszkaniową Las Arboledas. W 1964 r. Zaprojektował wraz z architektem Juanem Sordo Madaleno, dzielnicę mieszkalną Lomas Verdes, w gminie Naucalpan, Estado de México. W 1967 roku stworzył jedno ze swoich najbardziej znanych dzieł, San Cristóbal Estates w Mexico City. W 1978 r. zaprojektował dom Barbary Meyer. Prócz budynków projektował także ogrody m.in. w Calle Francisco Ramirez oraz stajnie, fontanny i koryta wodne.

Zaliczany jest do najwybitniejszych przedstawicieli modernizmu w architekturze XX wieku. Początkowo tworzył pod wpływem Le Corbusiera, jednakże dzięki przyjaźni z Jesusem Reyesem Ferreirą, a także podróżom do Maroka i Afryki Północnej w jego twórczości pojawiły się wątki ludowe oraz potrzeba interakcji z naturą. Odrzucając modny funkcjonalizm, Barragán dążył do „emocjonalnej architektury”, twierdząc, że „dzieło architektury, które nie wyraża spokoju, jest błędem”. Jego prace są często omylnie określane jako minimalistyczne, tymczasem – w przeciwieństwie do trendów charakterystycznych dla minimalizmu – Barragán pracował używając kolorów, kierując swoje projekty w stronę mistycyzmu, metodycznie używał surowców takich jak kamień lub drewno. Połączył je z oryginalnym i dramatycznym wykorzystaniem światła, zarówno naturalnego, jak i sztucznego.

Najsłynniejsze budynki:

Las Arboledas / North of Mexico City (1955–1961)
House for the architect / Barragán House, Mexico City (1947–48)
Jardines del Pedregal Subdivision, Mexico City (1945–53)
Tlalpan Chapel, Tlalpan, Mexico City (1954–60)
Gálvez House, Mexico City (1955)
Jardines del Bosque Subdivision, Guadalajara (1955–58)
Torres de Satélite, Mexico City (1957–58), in collaboration with Mathias Goeritz
Cuadra San Cristóbal, Los Clubes, Mexico City (1966–68)
Gilardi House, Mexico City (1975–77)
Cuernavaca Racquet Club, Cuernavaca, Morelos, Mexico (1976-1980)

Tagi:
Skomentuj:
Loading Facebook Comments ...

Komentarze

0 komentarzy